Muziek terwijl u lacht...

Steefke was hier afgelopen weekend. Steef is mij helemaal in het begin al komen opzoeken, een beetje home-sweet-home toen ik er net was. En nu weer (en het was alwéér gezellig :)). Voor wie het nog niet weet: Stephanie, Steef voor intimi - of Nini, door en voor mij - is mijn zus. Zus in leeftijd, zusje in lengte. We schelen anderhalf jaar en anderhalf hoofd, zeg maar. Aangezien we de vorige keer al de halve stad hebben doorkruist, konden we nu lekker samen tutten. Dakterras, wijntje, kletserdekletserdeklets, onbekende wijken ontdekken, terrasje, winkel, nog een wijntje....en veel lachen. Om de geweldige zanger in tram 3 bijvoorbeeld. Milaan kent veel one-minute-of-fame soloartiesten. Die de metro en tram instappen (dat is tot daar aan toe), dan hun geluidskoffertje op wielen installeren en het ongevraagd op een zingen zetten. Althans...was het maar zingen. Of viool spelen. Of accordeon. Altijd hetzelfde liedje.... Hij wist absoluut de hele tram in stemming te brengen. Dit ongekend talent in de dop, volgend jaar waarschijnlijk eregast in San Remo. Deze Eros met afzakkende joggingbroek. We moesten meezingen en meeklappen. Helaas kreeg hij niet veel medewerking, maar wel lachers op zijn hand. Steef en ik hadden in ieder geval veel lol.
Het is bijna dagelijkse kost. Een tijdje geleden zat ik in de metro en was een meneer luidkeels aan het zingen. Weer zo een, dacht ik. Maar nee, deze had geen versterker op wieltjes, het was ook geen zorgvuldig voorbereid a-cappella. Met een enorme koptelefoon op zijn hoofd was deze man 'gewoon' aan het genieten van zijn muziek. En wij mochten meegenieten. Ogen dicht, dansbewegingen, gezicht in een grimas en blèrren maar. In de stad met de meeste theaters in Italië, krijg je de mooiste voorstellingen voor niks.