Weekoverzicht

Van 'dagboek' naar weekoverzicht. Niet meer zo veel te vertellen? Of juist te veel? Ik houd het erop dat ik inmiddels in een lekker Milanees ritme zit. Mijn lessen aan de NABA voor het voeden van de geest. En de nodige dagelijkse structuur, want ook die moet er zijn. De routineklussen, die hier nog steeds een uitje zijn: boodschappen, naar de markt. Thuis opruimen, wasje draaien, bladeren vegen op het dakterras. Dat laatste is niet heel nuttig, trouwens. Maar in de zon, uitkijkend over de daken van de stad, wordt het wel een leuke bezigheid. Alsof de wereld van mij is. Dan een handjevol mensen met wie ik leuke dingen onderneem. En, nooit te vergeten, mijn momenten waarop ik mijn eigen ding wil doen, alleen: lopen door de stad en elke keer weer opnieuw kijken, foto's maken, naar een tentoonstelling, koffietje drinken. Het is nu zo'n lekker natuurlijk geheel. Ruud zou zeggen: een natuurlijke flow. Daar istie dan :)!

dinsdag 1 april: a jazzy night
Op 1 april-kikker-in-je-bil met Paul naar een jazzconcertje in MAG-café aan de kanaaltjes. Goh, een on-italiaans gezellige bar, met on-italiaanse muziek. Goed glas wijn erbij en genieten van de relaxte muziek en sfeer. Ik maak ook kennis met Evrin, die twee jaar geleden Istanbul heeft ingeruild voor Milaan.

woensdag 2 april: Nicola-feest
Vroeg op voor een uitstapje naar Mantova, waar ik Nicola zal ontmoeten, die een paar dagen in het Noorden van het land is. Maar eerst een kaartje kopen bij de kiosk. Elke dag kom ik erlangs op weg naar de metro, dus Guido 'ken' ik inmiddels wel. Hij moet een stapel kranten gaan brengen naar een reclamebureau, voor hun dagelijkse portie actualiteit. Onderweg, hij naar het bureau, ik naar het juiste perron, drinken we een koffietje. En dan is het weer: ciao! buona giornata. Gewoon zo leuk, die dagelijkse hartelijkheid van de Italianen.

Bij Nicola word ik meegetroond van het ene restaurant naar het andere. We beginnen in Mantova voor de lunch. Uiteraard kent Nicola de - Napolitaanse - eigenaar en zijn hele gevolg. Iedereen loopt en roept door elkaar heen op dit spitsuur en in het voorbijgaan maak ik kennis met de hele familie. Met zo'n lunch is een siesta noodzaak: een dutje in de zon in Volta Mantovana, waar Nicola woont. Want daarna weer aperitivo bij andere vrienden, maar niet voordat we ook eerst een beetje cultuur hebben gedaan. We gaan naar Valeggio sul Mincio, een burchtdorpje. Waar in de zomer op de oude brug een kilometerlange tafel staat voor een groot pastafeest (hm, toch alweer eten!). En dan door naar het restaurant van Flavio, waar ik in januari ook geweest ben. Leuk om weer terug te zijn. Nu met het idee dat ik dalijk naar 'huis' ga, toen was het nog een groot avontuur.

donderdag 3 april: wisseling van de wacht
Afscheid van Janna, de 'dolce' Russische huisgenote. Inmiddels woon ik met twee Japanners, waarvan een - een architect - rookt als een schoorsteen. In Italie is de uitdrukking 'fumare come un Turco' (roken als een Turk). Ik denk dat ik de Italiaanse taalunie ga aanschrijven om dat te veranderen in 'fumare come un Giapponese'. Met harde hand optreden dus: ik beperk de rookzone tot zijn eigen 6 vierkante meter. De rest van het huis is verboden terrein. Voor zover deze beperking zin heeft met twee pakjes per dag. Maar ieder nadeel....: hij kan uitermate goed koken. Een overheerlijk bord Japanse curry maakt veel goed.

En vrijdag....vrijdag komt Janneke!