La Bohème

Puccini. Eigenlijk wel mijn favoriete componist. En La Bohème een van mijn favoriete opera's. Het verhaal is niet eens zo heel sterk. Maar de muziek is zo prachtig mooi. Ook als je geen operaliefhebber bent, zou je hier toch echt een keer voor moeten gaan zitten. Het kan gewoon bijna niet dat je hier niet door geraakt wordt. Pas gelezen: naar ambitieuze muziek moet je léren luisteren. En zo is het maar net.



La Bohème gaat over vier vrienden, alle vier kunstenaar, in het Montmartre van Parijs. Een dichter, een schilder, een filosoof en een musicus. Het is koud, ze hebben geen geld, weinig te eten, maar het leven is een feest. Op een avond krijgt de dichter Rodolfo bezoek van zijn timide buurmeisje Mimi. Haar kaars is uitgegaan en ze wil weer licht. Het tegenwoordige kopje suiker, zeg maar. Rodolfo is direct van haar onder de indruk en wil haar beter leren kennen. In de prachtige aria 'Che gelida manina' vertelt hij over zichzelf. "Wat doe ik? Ik schrijf! Hoe leef ik..? Ik LEEF!". Mimi vertelt in 'Mi chiamano Mimi' over haar leven. Over de bloemen die ze maakt van stof, bloemen zonder geur. Over haar kamertje waar ze uitkijkt over de daken van Parijs en waar de eerste aprilzon van háár is. En dan, dan volgt een van de mooiste liefdesduetten uit alle opera's.... Zucht!

Natuurlijk verlaten ze elkaar weer. Natuurlijk is Rodolfo erg jaloers. Natuurlijk is Mimi ernstig ziek. Natuurlijk vinden ze elkaar weer op het eind. Natuurlijk verklaren ze elkaar voor eeuwig de liefde. En natuurlijk....Mimi sterft. En is Rodolfo ten einde raad. Natuurlijk. Zo voorspelbaar. Maar zo, zo mooi.