Vandaag en morgen gaan de Italianen naar de stembus. Geen sinecure, met 180 (!) partijen, waaronder ‘Ik stem niet’, ‘Dr. Cirillo’s Partij voor Existentiële Impotenten’ en ‘Geen vuilnis’. Italië heeft vervroegde verkiezingen nadat in januari de regering Prodi is gevallen. De
verkiezingsgekte is al een tijd aan de gang. Overal aanplakbiljetten, verkiezingsstandjes en op het Domplein heuse podia. De partij van Berlusconi 'Forza Italia' is alom aanwezig. Overal zie je de kreten: Rialzati, Italia (Italië, sta weer op!). Het mooiste is nog de bus op het Domplein met het
opschrift: meno male che Silvio c'è! Wat een geluk dat Silvio er is. Zeg dat wel. Inclusief aanhanger met blauwe ballon. Het blijft een verhaal apart, die man. Zijn manipulatie van de media, zijn corruptieschandalen en bijbehorend de vele
wetsaanpassingen om onder strafvervolging uit te komen, zijn gedweep met vrouwen, familie en uiterlijk (in willekeurige volgorde), zijn - op zijn zachtst gezegd - bijzondere uitlatingen, zijn 'nevenactiviteiten' als eigenaar van commerciële tv-zenders, een reclamebureau, een uitgeverij, een filmproductiebedrijf, een voetbalclub en een bouwbedrijf....Maar een groot deel van het volk smult ervan. Zoals Berlusconi zelf zegt: het volk heeft de intelligentie van een elf-jarige. Kritiek is er zeker wel, ook vanuit eigen land. Linkse kranten en tijdschriften nemen geen blad voor de mond en spotprenten over Berlusconi zijn er in overvloed. Maar ook voor de kritische elite blijft Berlusconi een fenomeen waar je nu eenmaal mee te leven hebt. "Berlusconi, dat is de politieke partij NV die Europa als verlies opneemt in de jaarrekening", aldus de linkse krant La Repubblica. Kortom, hij komt er altijd mee weg. Met uitlatingen als: "Mussolini was geen moordenaar, hij heeft alleen wat mensen op vakantie gestuurd". Met zijn nieuwste stunt om openbare aanklagers te laten testen op hun psychische gesteldheid. Met zijn afwezigheid tijdens de Parmalat-crisis omdat de gevolgen van zijn face-lift wat groter waren dan verwacht. Begrijpelijk, die man moet er toch ook goed uitzien. Eigenlijk is hij de oer-italiaan, de charmante, onbeschaamde godfather: een obsessie voor imago en veel rijkdom, de neiging om veel te praten en weinig te zeggen, soepel van standpunt te veranderen en daarbij vooral de juiste mensen voor je karretje weten te spannen. Berlusconi appeleert aan de slechtste eigenschappen van de Italianen: oppervlakkigheid, opportunisme, nepotisme en het belang van uiterlijk, 'la bella figura'. Aangezien iedere Italiaan dat in meer of mindere mate in zichzelf herkent, is het succes van deze man wel verklaarbaar. Maar, helaas, ook door het totale onvermogen van de linkse partijen. Want, moet gezegd, links heeft er de afgelopen jaren ook niet veel van gebakken. Alle hoop is nu gevestigd op Walter Veltroni, van de Partito Democratico. In alles het tegenbeeld van Berlusconi. Waar Veltroni gaat voor gehandicapte vrouwen in de regering, gaat Berlusconi voor de mooiste. Het is maar net welke uitleg je geeft aan positieve discriminatie. Als je het onderwerp aanroert bij Italianen, word je eens voorzichtig aangekeken: moet dit nu echt? Want over politiek wordt liever niet gepraat. De politiek, de bureaucratie, de slechte economie...de Italianen halen gelaten hun schouders op: "È cosi...". Liever praten ze over het lekkere eten, Toscane en de mooie vrouwen. Ja, net als Berlusconi.
Maar de prijs voor de meest originele campagneboodschap, zo triest dat je er maar beter heel hard om kunt lachen, gaat naar de Lega Nord van Umberto Bossi. De partij die Noord-Italië wil afscheiden van het - in hun ogen corrupte, luie en domme - Zuiden. De partij die ook al een naam heeft bedacht voor het onafhankelijke Noorden: Padania. Klinkt als een nieuwe soort parmezaanse kaas. De partij die daarnaast vooral inspeelt op de afkeer van veel Italianen voor buitenlanders. De partij die, bij de afbeelding van een Indiaan, de verkiezingsslogan hanteert: "Zij ondergingen immigratie. En nu wonen ze in een reservaat". Ach, als dat reservaat Padania heet, dan kunnen we Bossi en de zijnen daarin onderbrengen.
Wie zaadjes gooit in de wind, laat de hemel bloeien. Of nog mooier eigenlijk, zoals Steef zei: laat bloemen bloeien tot in de hemel.
In mijn eigen straat (van dezelfde auteur als hierboven...): vrijheid koop je niet, vrijheid verdien je.
Gezien tijdens een vakantie in Zuid-Italië: verloren is alle tijd die niet aan de liefde is besteed.
Puccini. Eigenlijk wel mijn favoriete componist. En La Bohème een van mijn favoriete opera's. Het verhaal is niet eens zo heel sterk. Maar de muziek is zo prachtig mooi. Ook als je geen operaliefhebber bent, zou je hier toch echt een keer voor moeten gaan zitten. Het kan gewoon bijna niet dat je hier niet door geraakt wordt. Pas gelezen: naar ambitieuze muziek moet je léren luisteren. En zo is het maar net.
La Bohème gaat over vier vrienden, alle vier kunstenaar, in het Montmartre van Parijs. Een dichter, een schilder, een filosoof en een musicus. Het is koud, ze hebben geen geld, weinig te eten, maar het leven is een feest. 
Op een avond krijgt de dichter Rodolfo bezoek van zijn timide buurmeisje Mimi. Haar kaars is 
uitgegaan en ze wil weer licht. Het tegenwoordige kopje suiker, zeg maar. Rodolfo is direct van haar onder de indruk en wil haar beter leren kennen. In de prachtige aria 'Che gelida manina' vertelt hij over zichzelf. "Wat doe ik? Ik schrijf! Hoe leef ik..? Ik LEEF!". Mimi vertelt in 'Mi chiamano Mimi' over haar leven. Over de bloemen die ze maakt van stof, bloemen zonder geur. Over haar kamertje waar ze uitkijkt over de daken van Parijs en waar de eerste aprilzon van háár is. En dan, dan volgt een van de mooiste liefdesduetten uit alle opera's.... Zucht!
Amalááááá! Pazza Inter amalááááá! Zingen we luidkeels. De tekst staat op het megascherm in het San Siro-stadion. Dus ook voor totale leken, beginners en buitenlanders is het een meezingertje. Dit geuzenlied van de voetbalclub Inter Milan. Voor wie het nog niet 
door heeft, gister was ik - voor het eerst in mijn leven - bij een voetbalwedstrijd: Inter Milan tegen Fiorentina. Want in voetbalminnend Italie moet je ook dat meegemaakt hebben. Al is voetbalminnend wel een understatement. Voetbal is in Italie een enorm spektakel, sport 
nummer één. Voetbal is bijna religie, een voetbalstadion binnenlopen bijna net zoiets als een kerk binnengaan. Maar eenmaal binnen is alle vergelijking weg: Italian culture at its finest. Mijn vocabulaire Italiaanse scheldwoorden is gisteren meer dan uitgebreid.
Vandaag en morgen gaan de Italianen naar de stembus. Geen sinecure, met 180 (!) partijen, waaronder ‘Ik stem niet’, ‘Dr. Cirillo’s Partij voor Existentiële Impotenten’ en ‘Geen vuilnis’. Italië heeft vervroegde verkiezingen nadat in januari de regering Prodi is gevallen. De 
verkiezingsgekte is al een tijd aan de gang. Overal aanplakbiljetten, verkiezingsstandjes en op het Domplein heuse podia. De partij van Berlusconi 'Forza Italia' is alom aanwezig. Overal zie je de kreten: Rialzati, Italia (Italië, sta weer op!). Het mooiste is nog de bus op het Domplein met het 
opschrift: meno male che Silvio c'è! Wat een geluk dat Silvio er is. Zeg dat wel. Inclusief aanhanger met blauwe ballon. Het blijft een verhaal apart, die man. Zijn manipulatie van de media, zijn corruptieschandalen en bijbehorend de vele 
wetsaanpassingen om onder strafvervolging uit te komen, zijn gedweep met vrouwen, familie en uiterlijk (in willekeurige volgorde), zijn - op zijn zachtst gezegd - bijzondere uitlatingen, zijn 'nevenactiviteiten' als eigenaar van commerciële tv-zenders, een reclamebureau, een uitgeverij, een filmproductiebedrijf, een voetbalclub en een bouwbedrijf....Maar een groot deel van het volk smult ervan. Zoals Berlusconi zelf zegt: het volk heeft de intelligentie van een elf-jarige. Kritiek is er zeker wel, ook vanuit eigen land. Linkse kranten en tijdschriften nemen geen blad voor de mond en spotprenten over Berlusconi zijn er in overvloed. Maar ook voor de kritische elite blijft Berlusconi een fenomeen waar je nu eenmaal mee te leven hebt. "Berlusconi, dat is de politieke partij NV die Europa als verlies opneemt in de jaarrekening", aldus de linkse krant La Repubblica. Kortom, hij komt er altijd mee weg. Met uitlatingen als: "Mussolini was geen moordenaar, hij heeft alleen wat mensen op vakantie gestuurd". Met zijn nieuwste stunt om openbare aanklagers te laten testen op hun psychische gesteldheid. Met zijn afwezigheid tijdens de Parmalat-crisis omdat de gevolgen van zijn face-lift wat groter waren dan verwacht. Begrijpelijk, die man moet er toch ook goed uitzien. Eigenlijk is hij de oer-italiaan, de charmante, onbeschaamde godfather: een obsessie voor imago en veel rijkdom, de neiging om veel te praten en weinig te zeggen, soepel van standpunt te veranderen en daarbij vooral de juiste mensen voor je karretje weten te spannen. Berlusconi appeleert aan de slechtste eigenschappen van de Italianen: oppervlakkigheid, opportunisme, nepotisme en het belang van uiterlijk, 'la bella figura'. Aangezien iedere Italiaan dat in meer of mindere mate in zichzelf herkent, is het succes van deze man wel verklaarbaar. Maar, helaas, ook door het totale onvermogen van de linkse partijen. Want, moet gezegd, links heeft er de afgelopen jaren ook niet veel van gebakken. Alle hoop is nu gevestigd op Walter Veltroni, van de Partito Democratico. In alles het tegenbeeld van Berlusconi. Waar Veltroni gaat voor gehandicapte vrouwen in de regering, gaat Berlusconi voor de mooiste. Het is maar net welke uitleg je geeft aan positieve discriminatie. Als je het onderwerp aanroert bij Italianen, word je eens voorzichtig aangekeken: moet dit nu echt? Want over politiek wordt liever niet gepraat. De politiek, de bureaucratie, de slechte economie...de Italianen halen gelaten hun schouders op: "È cosi...". Liever praten ze over het lekkere eten, Toscane en de mooie vrouwen. Ja, net als Berlusconi.
Maar de prijs voor de meest originele campagneboodschap, zo triest dat je er maar beter heel hard om kunt lachen, gaat naar de Lega Nord van Umberto Bossi. De partij die Noord-Italië wil afscheiden van het - in hun ogen corrupte, luie en domme - Zuiden. De partij die ook al een naam heeft bedacht voor het onafhankelijke Noorden: Padania. Klinkt als een nieuwe soort parmezaanse kaas. De partij die daarnaast vooral inspeelt op de afkeer van veel Italianen voor buitenlanders. De partij die, bij de afbeelding van een Indiaan, de verkiezingsslogan hanteert: "Zij ondergingen immigratie. En nu wonen ze in een reservaat". Ach, als dat reservaat Padania heet, dan kunnen we Bossi en de zijnen daarin onderbrengen.
