Il cenacolo

Heb afgelopen week Da Vinci's laatste avondmaal aanschouwd. Meestal ben ik niet zo van de toeristische must see's! Maar dit is toch wel stoer. Weken van tevoren volgeboekt (behalve als je weer student bent...) en stipte entreetijden (echt iets voor mij...). Behalve dat het een meesterwerk is - het meest getaxeerde ter wereld - is het ook bijzonder omdat het werk heel kwetsbaar is. Al direct na de voltooiing ervan eind 15e eeuw is het onderhevig aan verval. Nu wordt er alles aan gedaan om de muurschildering niet in nog slechtere staat te brengen. Je mag 15 minuten binnen zijn, maar voordat het zover is moet je eerst in een glazen hok 'op temperatuur' komen. En dat allemaal door Da Vinci's wispelturige karakter. Het schijnt dat hij periodes had van complete overgave in zijn werk en dan weer periodes van totale rust. Toen hij de opdracht kreeg voor het schilderen van Het laatste avondmaal, wilde hij over alle vrijheid beschikken. Zowel in tijd als in materiaalgebruik. Werken met de fresco-techniek bood de meeste garantie voor behoud van kwaliteit maar was niet verenigbaar met zijn 'flexibele werktijden'. Hij besloot om het geheel in tempera te schilderen, poedervormige pigmenten gemend met eigeel en water. Zo'n 20 jaar na de voltooiing zette het verval in. Restauraties in de eeuwen die volgden waren in handen van een stelletje prutsers waardoor het geheel er niet beter op werd. Eind vorige eeuw was er een belangrijke restauratie die 22 jaar heeft geduurd. Sindsdien wordt de zaal klimatologisch beheerst. Het werk is ongeveer 4,5 meter bij 8,5 en is (nog...) te zien in het klooster bij de kerk Santa Maria delle Grazie. Ik ben ook niet zo van de kerken trouwens, maar zie hier...prachtig.