Onderweg zijn en gewoon gaan

De vakantie bij Nicolà loopt ten einde en Milaan komt nu echt heeeeel dichtbij. Ik heb vanavond zelfs al boodschappen gedaan voor maandagochtend. Gek eigenlijk, loop je inkopen te doen terwijl je helemaal niet weet waar je terecht komt. Het moment van er-nu-dan-toch-echt-'alleen'-voor-staan komt ook heeeel dichtbij. Hier ben ik dus helemaal niet goed in, afscheid nemen en mijn veilige omgeving achter me laten. En toch neem ik vaak van die beslissingen in mijn leven, waardoor ik dat steeds weer moet doen. Gelukkig leert de ervaring ook dat ik altijd weer mijn draai vind. En dat die rare sprongen me ook zoveel moois brengen, elke keer weer.
Vanmorgen al afscheid genomen van Nicolà :-(, hij had een afspraak voor het weekend. Hè, het voelt zo thuis en vertrouwd hier. Hij ontvangt mijn ouders, Giovanni en Maria :-), alsof hij ze al jaren kent. Zet ons de heerlijkste dingen voor, kookt en zorgt, elke dag een even enthousiast 'buongiorno, ben dormito?', regelt ondertussen al zijn eigen zaken. En dan een beetje door het durp wandelen hier, waar op elke hoek wel even gekletst moet worden. En wat gedronken. Hoe klein Italiaanse dorpen ook zijn, aan trattorie geen gebrek (aan banken ook niet, trouwens). Gisteren hebben we heerlijk, heerlijk gegeten bij, ook weer, vrienden van Nicolà. Daarna nog even naar Flavio, een limoncello drinken. Bah, wat een leven....:-).

Vanmorgen maar eens langzaam opgestart, zoals elke ochtend eigenlijk. Eerst naar de bakker, koffie zetten, ontbijten, eens nadenken wat we deze dag gaan doen. Vandaag met paps en mams naar het Gardameer. Waar we 30! jaar geleden ook een keer zijn geweest. Ik kan me er niet veel van herinneren, behalve dat ik met mijn waterschoentjes over het kiezelstrand sjravel. En nu, dertig jaar later, met mijn uggs door Milaan....