Buur(t)gevoel in Isola

Ben gaan buurten bij Eduardo, de eigenaar van het restaurant bij ons naast. Hij had me al als vermist opgegeven, terwijl ik toch echt maar een paar dagen out of town was. Dacht dat ik al terug was naar Nederland. Maar Massimo wist hem te vertellen waar ik was en dat ik nog niet vertrokken ben. Sociale controle in de grote stad. Ik had inderdaad de laatste keer beloofd dat ik eens binnen zou lopen. Nu dan toch! Ik word verwend met wijn en cantuccini. Alles om ervoor te zorgen dat ik vooral in Milaan blijf en nog vaak langskom, haha. Met een contact bij een fotostudio aan toe. Want wat ga ik in godsnaam terug in Nederland doen???, aldus Eduardo. En dat terwijl ik net zat te mijmeren om van het aanbod van Silvia gebruik te maken en een half jaar in haar appartement in Berlijn te huizen. Zo zie je maar weer, leven is wat je overkomt als je andere plannen maakt. En, nog een ter afsluiting: een goede buur...is net zo fijn als verre vrienden! Want ze zijn er al- en altijd! :-*