Afzien op het platteland

Twee stadsmeisjes begeven zich buiten de periferieën van Milaan. En dan ook nog naar het kartuizerklooster. Zaterdagmiddag nemen Mio en ik de trein naar Certosa di Pavia, een gehucht op zo'n 30 km afstand van Milaan. Vooral bekend vanwege dit klooster. Of beter gezegd: alleen maar. Want als we de trein uitstappen, is er in eerste instantie niet meer te bekennen dan drie huizen en een bar (dat dan wel weer). We bevinden ons op het Lombardijse platteland. We maken een wandeling om het ommuurde kloosterterrein heen. Ook monniken doen aan siësta, blijkt als we de ingang bereiken, want de poort is hartstikke dicht. Tot half drie 's middags. Er zit niks anders op dan uitgebreid te gaan lunchen. De eigenaar van het restaurant, dat als een soort fata morgana verrijst aan de overkant, heeft zich niets aan getrokken van het spartaanse leven van de kartuizers. Gegeten en gedronken moet er worden! We worden rijkelijk bediend en in de watten gelegd. Binnen bij het haardvuur, daarna met koffie van het huis op het terras.
Het klooster is gebouwd in de 14e eeuw door Giovanni Visconti, de hertog van Milaan. Niet te verwarren met de gelijknamige wielrenner. Vervolgens trokken de kartuizers zich hier terug in een kluizenaarsbestaan. Achter de kerk en de kloosterkruisgang liggen 24 sobere cellen, waar de monniken zich overleverden aan lezen en schrijven. Zoals ik op mijn zes vierkante meter in Milaan... In de winkel bij het klooster koop ik een fles limoncello als cadeautje voor vanavond bij een etentje, een heus product van het klooster zelf. En dat voor de strengste van alle monniken-congregaties.