Afgelopen weekend was Birgit hier. Man, kinderen en huis achtergelaten om mij in Milaan te komen opzoeken. Birgit en ik hebben elkaar dik tien jaar geleden leren kennen. Op een ministeriële conferentie in het Mecc, waar we allerlei belangrijke mannen vriendelijk mochten toelachen. Zij studeerde nog, ik net afgestudeerd. Twee dagen hebben we daar gestaan, in onze stewardessen- pakjes. Het begin van een mooie, hechte vriendschap. Inmiddels hoor ik een beetje bij de familie, als peettante van Finn, hun derde zoon. Daar ben ik best een beetje trots op.
Vrijdagavond gaan we eerst eten in Isola, lekker dichtbij huis. Volgens mij voelt Birgit zich er wel meteen thuis. Net zoals ik in Brussel, een stad die ik door haar heb leren kennen. De volgende dag is voor haar uitslapen, voor mij vroeg op. De kraai en de klokken van de
kerk achter het huis wekken ons. Maar we moeten ook veel doen die ene dag: shoppen, lu
nchen, nog een beetje shoppen. En ondertussen genieten we van het pittoreske Brera, de voormalige kunstenaarswijk en nu het Sint Pieter van Milaan, begeven we ons tussen de toeristen op het Domplein, want dat moet je nu eenmaal gezien hebben, en nemen we de tram richting Navigli. In een kledingzaakje heb ik een leuk gesprek met de hippe verkoopster die mij de hele tijd aanspreekt met 'gioia'. Over Milaan en de onpersoonlijke houding van Milanezen (zeggen ze zelf) - waar bij haar overigens niets van te merken is. Over werk vinden en houden in Italië. De hoge belastingen, de corruptie, het dure leven. Ja, zo is het maar net, maar doe toch dat ene jurkje maar... Borreltijd nadert en we eindigen met een aperitivo-kroegen-tocht.
Afgelopen weekend was Birgit hier. Man, kinderen en huis achtergelaten om mij in Milaan te komen opzoeken. Birgit en ik hebben elkaar dik tien jaar geleden leren kennen. Op een ministeriële conferentie in het Mecc, waar we allerlei belangrijke mannen vriendelijk mochten toelachen. Zij studeerde nog, ik net afgestudeerd. Twee dagen hebben we daar gestaan, in onze stewardessen- pakjes. Het begin van een mooie, hechte vriendschap. Inmiddels hoor ik een beetje bij de familie, als peettante van Finn, hun derde zoon. Daar ben ik best een beetje trots op.
Vrijdagavond gaan we eerst eten in Isola, lekker dichtbij huis. Volgens mij voelt Birgit zich er wel meteen thuis. Net zoals ik in Brussel, een stad die ik door haar heb leren kennen. De volgende dag is voor haar uitslapen, voor mij vroeg op. De kraai en de klokken van de 
kerk achter het huis wekken ons. Maar we moeten ook veel doen die ene dag: shoppen, lu
nchen, nog een beetje shoppen. En ondertussen genieten we van het pittoreske Brera, de voormalige kunstenaarswijk en nu het Sint Pieter van Milaan, begeven we ons tussen de toeristen op het Domplein, want dat moet je nu eenmaal gezien hebben, en nemen we de tram richting Navigli. In een kledingzaakje heb ik een leuk gesprek met de hippe verkoopster die mij de hele tijd aanspreekt met 'gioia'. Over Milaan en de onpersoonlijke houding van Milanezen (zeggen ze zelf) - waar bij haar overigens niets van te merken is. Over werk vinden en houden in Italië. De hoge belastingen, de corruptie, het dure leven. Ja, zo is het maar net, maar doe toch dat ene jurkje maar... Borreltijd nadert en we eindigen met een aperitivo-kroegen-tocht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten