Il cenacolo

Heb afgelopen week Da Vinci's laatste avondmaal aanschouwd. Meestal ben ik niet zo van de toeristische must see's! Maar dit is toch wel stoer. Weken van tevoren volgeboekt (behalve als je weer student bent...) en stipte entreetijden (echt iets voor mij...). Behalve dat het een meesterwerk is - het meest getaxeerde ter wereld - is het ook bijzonder omdat het werk heel kwetsbaar is. Al direct na de voltooiing ervan eind 15e eeuw is het onderhevig aan verval. Nu wordt er alles aan gedaan om de muurschildering niet in nog slechtere staat te brengen. Je mag 15 minuten binnen zijn, maar voordat het zover is moet je eerst in een glazen hok 'op temperatuur' komen. En dat allemaal door Da Vinci's wispelturige karakter. Het schijnt dat hij periodes had van complete overgave in zijn werk en dan weer periodes van totale rust. Toen hij de opdracht kreeg voor het schilderen van Het laatste avondmaal, wilde hij over alle vrijheid beschikken. Zowel in tijd als in materiaalgebruik. Werken met de fresco-techniek bood de meeste garantie voor behoud van kwaliteit maar was niet verenigbaar met zijn 'flexibele werktijden'. Hij besloot om het geheel in tempera te schilderen, poedervormige pigmenten gemend met eigeel en water. Zo'n 20 jaar na de voltooiing zette het verval in. Restauraties in de eeuwen die volgden waren in handen van een stelletje prutsers waardoor het geheel er niet beter op werd. Eind vorige eeuw was er een belangrijke restauratie die 22 jaar heeft geduurd. Sindsdien wordt de zaal klimatologisch beheerst. Het werk is ongeveer 4,5 meter bij 8,5 en is (nog...) te zien in het klooster bij de kerk Santa Maria delle Grazie. Ik ben ook niet zo van de kerken trouwens, maar zie hier...prachtig.

The eagle has landed

Ik ben blij! Mijn lesrooster voor de NABA is vastgesteld. Uiteindelijk heb ik er nog een uur per week bijgesprokkeld en is het praktijkdeel theater in het hele pakket drastisch geslonken. Mijn eigen keuze, omdat ik liever ga voor theorie dan voor het in elkaar knutselen van mini-podia of -decors. Het semester duurt tot en met 6 juni, dus jullie moeten me nog twee weken langer missen. Volgende week is de 'grand première'....:

- kunstgeschiedenis (hedendaagse kunst)
- antropologie
- regie (met les van regisseur, o.a. in het theater)
- perceptietheorie en vormpsychologie
- fotografie
- filmgeschiedenis

Vanmiddag schriftjes kopen :)!

Global

Zaterdagavond eens echt het Milanese nachtleven ingedoken. Van de clubs en dancings hier word ik niet echt heel blij. En een beetje dronken kun je ook nog niet worden met 10 euro voor een drankje. Afijn, dat scheelt weer een kater de volgende dag. Maar het gezelschap was erg fijn. Moet bekennen dat het voornamelijk uit Nederlanders bestond.
Wordt weer gecompenseerd door mijn nieuwe huisgenote, een Siberische. Ik maak er maar een nieuwe nationaliteit van, want de Russen zijn niet erg geliefd op school. En ik moet zeggen, Siberië intrigeert me wel. Met haar hobbies - graphic design en fotografie - zit het in ieder geval wel goed.
Heb het tevens gecompenseerd door vanmiddag met Anna, mijn nieuwe lerares, naar een Italiaanse film te gaan, Caos Calmo. En daarna op het terras met 'un caffè' nog nafilosoferen over de film en over het leven :). Dat zijn pas conversatielessen!

Ciao ciao Dani!

Het zou zo de titel van een Italiaans (liefdes)lied kunnen zijn. Want hoe fijn Italië ook is, hoe heerlijk het eten en de wijn, hoe schoon de kunsten, hoe mooi het land en de steden, muziek maken kunnen ze niet, de Italianen. Een enkele uitzondering daargelaten. Het gaat vooral over verloren liefdes, gebroken harten, onvervulde verlangens. En elke keer wordt het met veel smart en dito orkestratie gedeeld met wie het maar horen wil.

Nee, gister heb ik afscheid genomen van Daniela (r), mijn Brasiliaanse huisgenote. Met een koffer van wel vijftig kilo (voor drie weken!) en behangen met drie tassen die bijna net zo zwaar waren, zijn we richting station getogen. Grappig, al die mensen van overal uit de wereld die ik hier ontmoet. En met sommigen klikt het dan bijzonder. Zit je met elkaar in huis en deel je lief en leed alsof je elkaar al jaren kent. En Elisa, eveneens Brasiliaanse, is ook al zo'n fijne vrouw. Volgens Nicola - die trouw elke week belt - ben ik toch wel een beetje Italiaans. Italianen en Brasilianen gaan namelijk goed samen.

Verjaardagsfeestje van Daniela bij Frida








Met Elisa na een prachtige tentoonstelling van Richard Avedon bij Forma.









A casa! Met Yusuke (spreek uit: Joeske). En na het eten snoepen van de overheerlijke chocoladetaart, gebakken door 'la mamma di Massimo'.















Met Yusuke op de school-aperitivo














Met Steef bij de jazz/ bossanova-avond in Frida


















Cadeautje van Daniela, dat ik haar niet vergeet. En omdat ik zo van kleuren houd. Lief :).

Milano si mostra

Tentoonstelling in de buitenlucht: 1 km lang foto's van Milaan. Het bouwterrein in Isola is hiermee afgezet. "Mostra" is Italiaans voor tentoonstelling. "Si mostra" betekent: zich laten zien.

Steef!

Steef was er!!! Joepie :). Een dwarsdoorsnede:

Eten! Uiteraard!


Colonne San Lorenzo


Navigli, de kanaaltjesbuurt



Ooooh....


Kerken, ter compensatie


Wij



Eindelijk...il duomo


A(3) scuola


Wijn! Uiteraard! Bij de buren


Tram


Vooral kijken

At the movies

Naar de film geweest: across the universe. Helemaal leuk! :). In Milaan zijn drie bioscopen die films tonen in de originele versie. Ik dacht dat het wel Italiaans ondertiteld zou zijn. Niet dus, maar ook niet erg. In een week tonen al deze drie bioscopen dezelfde film, ieder op een andere dag. De hele avond lang. Het kan dus zijn dat ik straks een beetje achter lig op filmgebied.... Op donderdagavond is het in de wijk Navigli, bij de kanaaltjes van Milaan. Erg leuke buurt ook.

Maar eerst....aperitivo....


...met Judith

GSB-project in Milaan

Vanmorgen naar het infopunt geweest in mijn wijk. Wauw....glimmende maquettes, indrukwekkende 3D-presentatie inclusief 3D-bril, touchscreens. Voelde me bijna Keanu Reeves in The Matrix. De bouwput voor mijn huis moet in een paar jaar zijn omgetoverd tot een nieuwe hotspot in Milaan, die de Corso Como - het betere deel van Isola, vóór het station - verbindt met het gebied erachter, waar ik woon. Een kunsthuis (met de nadruk op experimentele kunst uit Isola), een cultureel centrum met bieb, een museum, exporuimte en ateliers, winkels, kantoren, woningen, een park (mét fietspaden). Het belooft wat! Met 17 architecten uit binnen- en buitenland.
Interessant om nu een appartement hier te kopen. Maar de eerste blikken in etalages van makelaars bieden weinig hoop. Ook al moet de wijkvernieuwing nog op gang komen, drie ton voor een een-of tweekamerappartement is in Milaan niet vreemd.... Hm, toch maar die rijke Italiaan dan waar iedereen het steeds over heeft???

Koffie-lover

Mijn favoriete kopje koffie hier ontdekt! De espressino, zoals de koffie in Zuid-Italie wordt genoemd, wordt ook hier geserveerd, alleen heet het nu 'marocchino'. Het is eigenlijk een mini-cappuccino, maar dan met minder melk, zodat je meer koffie hebt. Nee, geen macchiato, want dat is een espresso met alleen een toefje schuim. Nog te volgen? Ik ben in ieder geval blij. Helemaal voor mij gemaakt.

Italian efficiency...

Vandaag afspraak met de NABA, de kunstacademie. Na eerst vijf gesprekken heen en weer met de intermediair van de talenopleiding. Eindelijk spijkers met koppen slaan, dacht ik. Ik had een gesprek met Alice, maar ondertussen schoven nog twee mensen aan. Er volgde een hele uiteenzetting over het bachelorprogramma en over scenografia, een onderdeel van Theater Design, wat ik wil doen. Nadat ik had duidelijk gemaakt dat ik vier maanden blijf en niet drie jaar, was er verbazing alom. En dat ik zeker niet alleen scenografia wil doen maar een aantal vakken uit Theater Design. Resultaat van de afspraak....ik moet met iemand anders praten. Die me wèl meer kan vertellen over welke vakken ik kan kiezen. Vijf minuten en drie personen later stond ik weer buiten. Bene, bene! Ben blij dat ik in ieder geval zelf heel goed weet wat ik wil!

Een zondag in Milaan

Zelfs in het centrum lege straten. Alleen de trams rijden af en aan.


Kind in het bakkie


Na de zondagmis....


...naar de boekenmarkt bij de Dom


Verlaten universiteit


Koffie drinken!! Op z'n Italiaans: aan de bar, die een moment he-le-maal vol stond en tien minuten later nagenoeg leeg. Kreeg mijn koffies van het huis...Waarschijnlijk vond de barman me erg zielig, zo alleen.....


...en daarna...siesta in de zon!


In de rij voor een tentoonstelling. Van Bruno Munari, een van de belangrijkste grondleggers van de Italiaanse 20e eeuwse beeldende kunst en design. Meer dan waard! Een heuse ontdekkingstocht langs schilderijen, installaties, designvoorwerpen, illustraties, vormgeving van boeken en tijdschriften, kinderspeelgoed. Wat die man allemaal bedacht en 'in elkaar geknutseld' heeft is echt ingenieus.












Een leesboek van kussens...een libro letto :)