Bier en pasta

Eens wat anders dan kunst en design. Of wijn. Gisteravond met Paul en Evan naar het bierfestival in de Beurs van Milaan. Erg lachen. Om bier te proeven, moet je eerst een wijnglas kopen...strano. Een glashouder krijg je er gratis bij, waarmee je met het glas op je buik kunt rondwandelen. Ontbreekt nog net de Lederhosen. Ik wist niet dat Italië zo'n bierland was: ik proef biertjes uit Sicilië, Turijn, van de Toscaanse Monte Amiata en bio-biertjes. Natuurlijk is ook België sterk vertegenwoordigd en zelfs Limburgs bier is er te vinden, ons eigen Gulpener. Na drie verschillende soorten begint mijn hoofd al licht te tollen. En dat met nog minstens het dubbele te gaan. Van bier krijg je honger. In Nederland sluit ik een bieravond meestal af met een patatje met. Hier pasta met pesto, thuis aan de kook in de late uurtjes. Mmmmm!

Cena cantante

Donderdagavond wacht mij een warm onthaal thuis, door Yuseke en Janna. Een paar dagen hebben we elkaar misgelopen of simpelweg niet gezien, omdat ieder van ons druk bezig was met zijn eigen dingen. Ik vind het wel hartverwarmend, maar veel tijd om bij te praten is er niet. Door naar een etentje bij Valentina en haar vriend. Valentina werkt op de talenschool als activiteiten- coördinator. Nu dan een privé-activiteit: een etentje bij haar thuis. Met de vaste kliek die ik de eerste week in Milaan heb leren kennen. Landgenoten Juul en Machiel. Dan nog Aubrey en een vriend van haar die even over is uit Minnesota. En Paul. Het is een gezellige chaos. Iedereen komt op verschillende tijden binnenvallen, schuift aan en eet van alle lekkere hapjes. Tussendoor speelt Valentina's vriend op de piano. Ik blij, want kan ik eindelijk weer eens zingen, anders dan onder de douche. Geen diner dansant, maar een diner chantant. Alhoewel Valentina en haar lief even later in de keuken dansen :).

Louise was here!

Eliane en ik zijn reismaatjes. En eet- en drinkvriendinnetjes. SaTC-bankhangers. Oud-concollega's. En we delen onze liefde voor boeken, films, muziek en kunst. Altijd wel ergens samen te vinden in een van deze combinaties, al dan niet met haar of mijn vrienden die aanhaken. Eliane en ik hebben elkaar leren kennen via ons werk bij de woningcorporatie. Zij werkte als communicatieadviseur bij Woonpunt, ik bij Servatius. Onze eerste kennismaking bekeek ze met enige argwaan: van Servatius...dat kon niet veel soeps zijn. Maar het was liefde op het eerste gezicht. Om terug te komen op dat reizen: drie jaar geleden gingen we samen op vakantie naar Puglia. Een topvakantie, waar we hele mooie herinneringen en vriendschappen aan over gehouden hebben. De eigenaar van het eerste b&b waar we waren, was vol verbazing dat we in een dag het hele schiereiland van het National Parc Gargano hadden rondgereden. Wat hem de - voor ons memorabele - uitspraak ontlokte: "Ma siete Thelma e Louise!". Die dag kwamen we ook nog in een heuse pelgrimage terecht in San Giovanni Rotondo, het geboortedorp van onze vakantieheld Padre Pio. In het tweede b&b raakten we bevriend met de eigenaar: Nicola. Wij zijn hem en hij is ons trouw gebleven. Een jaar later volgde nog een vakantie in ons geliefde (Zuid-)Italie en veel stedentrips. En we zijn nog lang niet uitgereisd!

Nu dan Milaan. We vieren uitbundig ons weerzien, Pasen en Eliane's verjaardag (vandaag!). Altijd allerlei redenen te bedenken voor een feestje. En het is nog prachtig weer ook. We vermaken ons met het fotograferen van de Z-tas in allerlei settings en standjes, gaan voor killer machine naaldhakken, bellen Nicola, komen bij van het sightsee-en in de avondzon op mijn dakterras en vieren zaterdagavond Eliane's verjaardag alvast met veel wijn. Zondag hebben we nog even tijd voor een verjaarshug en een ongeverfd paasei. Dan gaat ze weer richting Maastricht. Snif! Ciao bella, a presto!

Cabaret op z'n italiaans

Afgelopen week ben ik met een aantal mensen onder wie Paul, een Canadees, naar Italiaans cabaret geweest. Paul is bevriend met Aubrey, een Amerikaanse die ik weer ken van de taalschool. Paul heeft Italian roots en in Milaan en omgeving wonen tantes, ooms en neven en nichten. Hij is hier om Italiaans te leren en verdient wat bij met het geven van Engelse les. Van oorsprong is hij acteur. Wat hij precies acteert is me nog niet helemaal duidelijk. Maar dat geeft niet: hij heeft Brad Pitt en George Clooney de hand geschud, dat is wat telt!

Het cabaret....heel Italië is een doorlopende cabaretvoorstelling en alle Italianen zijn acteurs. Maar deze keer een echte stand-up comedian show. Ook dit gaat niet zonder typisch Italiaanse kenmerken. Informeel, un gran' casino, oftewel totaal ongestructureerd, direct interactie met het publiek en sketches die gepaard gaan met zeer veel handgebaren. Ik begrijp lang niet alles, maar erg grappig is het wel. Alleen al door de mensen, de mimiek en de sfeer.

Una bella serata

Zaterdagavond ben ik uitgenodigd voor een etentje bij Jenny en Holger. Jenny en Holger zijn Duitse vrienden van Silvia (Roemeens) en Marc (Nederlands, sorry... Susters). Deze laatsten ken ik weer uit Maastricht (zie onderaan op 'archiefbeeld'). Jaren geleden kwamen Silvia en Marc zowat om de hoek wonen, nadat ze een hele tijd op en neer hadden gependeld tussen Venlo (Marc) en Hamburg (Silvia) en ik ze eigenlijk nauwelijks zag. Sterker nog, Silvia had ik maar een keer gezien. Echt om de hoek. Als ik me enigszins naar links uitrekte op mijn balkon, kon ik bijna naar ze zwaaien.
We werden vrienden. En ik leerde hun vrienden kennen. Jenny en Holger kwamen zo nu en dan op bezoek in Maastricht. Altijd gezellig. Ongeveer twee jaar geleden verhuisden ze naar Milaan. En eccoci qua. Heel leuk om Jenny & Holger hier te zien. En kennis te maken met andere mensen, zoals een Italiaanse die weer bij mij om de hoek in Isola woont en me wat nuttige buurtadresjes verschaft. We spreken af elkaar eens te zien in Isola. Het is een avond in een prachtige woning met overheerlijk eten - van meesterkok Holger - bij fijne mensen. Later, veel later, ben ik rozig van alle wijn en slaap! Als ik alle talen door elkaar ga mixen, wordt het tijd om naar huis te gaan.

Afzien op het platteland

Twee stadsmeisjes begeven zich buiten de periferieën van Milaan. En dan ook nog naar het kartuizerklooster. Zaterdagmiddag nemen Mio en ik de trein naar Certosa di Pavia, een gehucht op zo'n 30 km afstand van Milaan. Vooral bekend vanwege dit klooster. Of beter gezegd: alleen maar. Want als we de trein uitstappen, is er in eerste instantie niet meer te bekennen dan drie huizen en een bar (dat dan wel weer). We bevinden ons op het Lombardijse platteland. We maken een wandeling om het ommuurde kloosterterrein heen. Ook monniken doen aan siësta, blijkt als we de ingang bereiken, want de poort is hartstikke dicht. Tot half drie 's middags. Er zit niks anders op dan uitgebreid te gaan lunchen. De eigenaar van het restaurant, dat als een soort fata morgana verrijst aan de overkant, heeft zich niets aan getrokken van het spartaanse leven van de kartuizers. Gegeten en gedronken moet er worden! We worden rijkelijk bediend en in de watten gelegd. Binnen bij het haardvuur, daarna met koffie van het huis op het terras.
Het klooster is gebouwd in de 14e eeuw door Giovanni Visconti, de hertog van Milaan. Niet te verwarren met de gelijknamige wielrenner. Vervolgens trokken de kartuizers zich hier terug in een kluizenaarsbestaan. Achter de kerk en de kloosterkruisgang liggen 24 sobere cellen, waar de monniken zich overleverden aan lezen en schrijven. Zoals ik op mijn zes vierkante meter in Milaan... In de winkel bij het klooster koop ik een fles limoncello als cadeautje voor vanavond bij een etentje, een heus product van het klooster zelf. En dat voor de strengste van alle monniken-congregaties.

Op het dak van de dom

Birgit

Afgelopen weekend was Birgit hier. Man, kinderen en huis achtergelaten om mij in Milaan te komen opzoeken. Birgit en ik hebben elkaar dik tien jaar geleden leren kennen. Op een ministeriële conferentie in het Mecc, waar we allerlei belangrijke mannen vriendelijk mochten toelachen. Zij studeerde nog, ik net afgestudeerd. Twee dagen hebben we daar gestaan, in onze stewardessen- pakjes. Het begin van een mooie, hechte vriendschap. Inmiddels hoor ik een beetje bij de familie, als peettante van Finn, hun derde zoon. Daar ben ik best een beetje trots op.

Vrijdagavond gaan we eerst eten in Isola, lekker dichtbij huis. Volgens mij voelt Birgit zich er wel meteen thuis. Net zoals ik in Brussel, een stad die ik door haar heb leren kennen. De volgende dag is voor haar uitslapen, voor mij vroeg op. De kraai en de klokken van de kerk achter het huis wekken ons. Maar we moeten ook veel doen die ene dag: shoppen, lunchen, nog een beetje shoppen. En ondertussen genieten we van het pittoreske Brera, de voormalige kunstenaarswijk en nu het Sint Pieter van Milaan, begeven we ons tussen de toeristen op het Domplein, want dat moet je nu eenmaal gezien hebben, en nemen we de tram richting Navigli. In een kledingzaakje heb ik een leuk gesprek met de hippe verkoopster die mij de hele tijd aanspreekt met 'gioia'. Over Milaan en de onpersoonlijke houding van Milanezen (zeggen ze zelf) - waar bij haar overigens niets van te merken is. Over werk vinden en houden in Italië. De hoge belastingen, de corruptie, het dure leven. Ja, zo is het maar net, maar doe toch dat ene jurkje maar... Borreltijd nadert en we eindigen met een aperitivo-kroegen-tocht.