Dag Milaan, hallo Maastricht

Dag mijn lieve, trouwe lezers. Sinds een dag ben ik weer in Maastricht. Ik ben nog niet helemaal geland, figuurlijk dan. Maar het is heerlijk om weer thuis te zijn. Op een manier zal ik een vervolg geven aan deze weblog, maar hoe en wat...daar ga ik nog eens even over nadenken. Grazie mille aan allemaal voor het meelezen en meeleven!!!!

Balkons in Bergamo

Mia Mio

Vanavond heb ik afscheid genomen van Mio, mijn Japanse vriendinnetje. Mio is samen met haar vriend Giuseppe teruggegaan naar Puglia, zijn geboortegrond. En van daaruit gaan ze verdere plannen maken. Zodat Giuseppe echt aan de slag kan als product designer. En Mio hopelijk háár vak weer kan uitoefenen, in de mode. Wordt het New York, Tokyo of toch Milaan? Ik ga haar wel opzoeken :)!

Nieuwe luikjes

De laatste week Milaan is aangebroken. Gelukkig geen last van het gevoel dat ik op het allerlaatste moment nog vanalles moet doen en zien. Gedaan wat ik wilde doen. En niets gedaan als ik niets wilde doen. Eigenlijk me gewoon mee laten voeren door de 'flow' van deze stad. En daarmee zijn de laatste weken niet anders dan anders: ik leid mijn dagelijkse leven in Milaan, want dat is het geworden. Een lekker gevoel. Ik zal het missen. De stad met alle leuke, mooie, lelijke, interessante plekken, de talloze tentoonstellingen, de o zo Italiaanse (koffie)barretjes, de tram! De wijk Isola - 'mijn' wijk - met de bakker waar ik altijd vaste klant was voor het volkorenbrood, de markt, Eduardo niet te vergeten en zijn smsjes voor een koffie of een grappa...om 1 uur 's nachts. Het gezellige en kleurrijke huis van Massimo, Massimo zelf met zijn grappen en grollen, mijn kamertje, hoe klein ook - al ben ik blij dat ik straks mijn heerlijke bed weer heb. En een schone plee, waar niet op of naast de rand wordt gepiest door de mannelijke medebewoners.

Het dagelijkse leven, dus. Ik ga naar een feestje bij Aubrey thuis, naar de film Juno met Paul en Evren, op kraamvisite en daarna nog een keer eten bij Jenny en Holger, kook Japans voor Mio als verandering op onze aperitivo's. En volg mijn lessen aan de NABA, weliswaar met steeds minder motivatie. Een bepaalde onrust begint weer de kop op te steken. Er is iets in het menselijk systeem dat maakt dat we altijd net even vooruitlopen op de tijd als je weet dat iets eraan zit te komen. Lijstjes begonnen zich een tijd geleden alweer te vormen in mijn hoofd, van dingen die ik moet/ wil doen na deze periode. Onvermijdelijk. Ook een goed teken....er zijn in ieder geval nieuwe luikjes opengegaan hier.

Lezen

En dus lees ik. Vier boeken momenteel. Sándor Márai heb ik net uit. Vervolgens overgestapt op Hella Haasse's Scharlaken stad. Over de helft ben ik in Architectuur van het geluk van Alain de Botton. At random lees ik Het land van de krul van voormalig NRC-correspondent Marc Leijendekker over Italië achter de schermen. En herlezen doe ik het eerste deel van Machiavelli, een biografie. Marai en Haasse zijn wel mijn favoriete schrijvers. En Arthur Japin niet te vergeten, zo'n on-Nederlands mooie boeken kan die man schrijven. Van Marai heb ik net het meest recent vertaalde werk gelezen: Bekentenissen van een burger. Zijn boek Gloed staat bij mij al jaren op één, maar dit komt zeker heel dicht in de buurt. Het boek is een beschrijving van de jeugd en adolescentie van Marai en zijn wording tot journalist en schrijver. Een Bildungsroman, en dat terwijl Marai pas 34 was toen hij deze roman schreef. Over zijn jeugd, zijn opvoeding in Hongarije, zijn familie, zijn reizen naar Berlijn, Parijs, Florence, Londen, zijn worsteling met het leven en met zichzelf. Hij eindigt het boek met het afscheid van zijn vader. Te lang om hier op te schrijven, maar prachtig en diep ontroerend. En nog zo veel meer mooie passages, zo raak verwoord, zoals deze:

"Het is mij in mijn leven een paar maal overkomen dat ik een medemens ontmoette die me op een gecompliceerde, smartelijke manier zo vertrouwd was dat ik het gevoel had hem al sedert de oertijd te kennen. Zo'n mens is in staat me tot staan te brengen en kleur te laten bekennen. Soms ontmoeten we zo iemand die we eenvoudig niet kunnen ontwijken. (....). We zijn eenvoudig verwanten en moeten iets bespreken, iets persoonlijks, waar anderen niets mee te maken hebben. De ene ziel roept de andere en omdat er verwantschap is tussen die twee, is de lokroep onweerstaanbaar."

Morgen regent het weer

De laatste weken Milaan lijk ik verregend door te gaan brengen. Als het weer gelijk staat aan mijn stemming om Milaan te verlaten, dan klopt het wel. Schrale troost. Vorige week stond Eduardo geregeld vanuit het restaurant naar buiten te turen. Dat het toch alsjeblieft een keer zou gaan regenen. Al dat stof! Et voilà! Kan ik in ieder geval iemand elke dag de schuld geven... Ik heb hem ook gevraagd of hij ervoor kan zorgen dat de regen weer ophoudt. Maar hij wil het me alleen maar minder moeilijk maken om weg te gaan. In Nederland regent het immers ook vaak, toch!? Ja, ook schrale troost.

Isola's landmarks