Dag Milaan, hallo Maastricht

Dag mijn lieve, trouwe lezers. Sinds een dag ben ik weer in Maastricht. Ik ben nog niet helemaal geland, figuurlijk dan. Maar het is heerlijk om weer thuis te zijn. Op een manier zal ik een vervolg geven aan deze weblog, maar hoe en wat...daar ga ik nog eens even over nadenken. Grazie mille aan allemaal voor het meelezen en meeleven!!!!

Balkons in Bergamo

Mia Mio

Vanavond heb ik afscheid genomen van Mio, mijn Japanse vriendinnetje. Mio is samen met haar vriend Giuseppe teruggegaan naar Puglia, zijn geboortegrond. En van daaruit gaan ze verdere plannen maken. Zodat Giuseppe echt aan de slag kan als product designer. En Mio hopelijk háár vak weer kan uitoefenen, in de mode. Wordt het New York, Tokyo of toch Milaan? Ik ga haar wel opzoeken :)!

Nieuwe luikjes

De laatste week Milaan is aangebroken. Gelukkig geen last van het gevoel dat ik op het allerlaatste moment nog vanalles moet doen en zien. Gedaan wat ik wilde doen. En niets gedaan als ik niets wilde doen. Eigenlijk me gewoon mee laten voeren door de 'flow' van deze stad. En daarmee zijn de laatste weken niet anders dan anders: ik leid mijn dagelijkse leven in Milaan, want dat is het geworden. Een lekker gevoel. Ik zal het missen. De stad met alle leuke, mooie, lelijke, interessante plekken, de talloze tentoonstellingen, de o zo Italiaanse (koffie)barretjes, de tram! De wijk Isola - 'mijn' wijk - met de bakker waar ik altijd vaste klant was voor het volkorenbrood, de markt, Eduardo niet te vergeten en zijn smsjes voor een koffie of een grappa...om 1 uur 's nachts. Het gezellige en kleurrijke huis van Massimo, Massimo zelf met zijn grappen en grollen, mijn kamertje, hoe klein ook - al ben ik blij dat ik straks mijn heerlijke bed weer heb. En een schone plee, waar niet op of naast de rand wordt gepiest door de mannelijke medebewoners.

Het dagelijkse leven, dus. Ik ga naar een feestje bij Aubrey thuis, naar de film Juno met Paul en Evren, op kraamvisite en daarna nog een keer eten bij Jenny en Holger, kook Japans voor Mio als verandering op onze aperitivo's. En volg mijn lessen aan de NABA, weliswaar met steeds minder motivatie. Een bepaalde onrust begint weer de kop op te steken. Er is iets in het menselijk systeem dat maakt dat we altijd net even vooruitlopen op de tijd als je weet dat iets eraan zit te komen. Lijstjes begonnen zich een tijd geleden alweer te vormen in mijn hoofd, van dingen die ik moet/ wil doen na deze periode. Onvermijdelijk. Ook een goed teken....er zijn in ieder geval nieuwe luikjes opengegaan hier.